Eqer Tanrı adını bilseydi...
Ne kadar üstüne qelirdi senin?
Ne kadar sınırlarını zorlardı hayatının?
Ya da sen qörebilseydin ulu Tanrı'nı
Gözlerine bakarak qirer miydin yine qünaha?
Yataqıma uzanıp düşündüm tüm bu saçmalıklarıve ertesi qece parçaladım tüm mobilyalarımı bir tek tornavidayla. O ufacık, bir karış boyunda demirden parçayla. İşte o mobilyaları ayırmak kadar basit insanın mahvolması ve bir tornavida kadar ufak oluyor sebebide...
Çıkarttım hepsini dışarı.Odam bomboş kaldı. Tek bir yatak, tek bir ayna, 4 tane de pembe kaqıt kadar ince duvar...
Tam o anda, tamamiyle yalnız olduqum anda, son resitalimdeki melodi qeldi aklıma. Çılqınlar qibi dansettim. 7 yıl önceki kareoqrafiyi kullandım yine. Bir türlü başrol olamamışo bale qünlerimde. Ama o qün başroldüm işte! Esnekliqimi kaybettiqimi düşünürdüm hep. Görün işte, bir plase ve sonunda reverans...
Ardından baqdaş kurup oturdum yataqıma. Yaşlandın dedşm kendime. Evet, yaşlandım qerçektende. Belki dış qörünüşüm qüzeldi bazılarına qöre ama yaşıtlarıma bakılınca yaşlıydım işte...
Kestim tüm bu düşünceleri keskin bir bıçakla. Derin bir nefes aldım yaşamdan ve bir saniye daha qitmişti yaşımdan.
O kadar çok ihtiyacım varmış ki bu bir saniyeye. Hiç boş vaktim olmamış aslında bunları farketmeye. Onlara koşarken, onlara yardım ederken hiç hissetmemişim yardımı asıl benim hakettiqimi.
O qece 4 ölü verdim topraqa.3' ü siqaramdı, diqeri....
hayatndan çıkarmak için korkma kmseyi
bu hatırladıqım en son cümlendi.
ben şaraptan sıkıldım.
da ikinci cümlen.
aahh sıcak şaraba bayılıyorum(:
.
var qibisin ama yoksun
keşke yok olsan...
arkadaş olmayı becerememek dedin
ama denemedin.
qittiqin yerler yönler farklı.
olmalı da.
yüzüme bakcak halin olmadıqından eminim.
özlediqinden de.
acınacak haldesin
acımamayı öqreten de sensin.
yazık bir piç kurusuna satılmış anılarımıza.
yazık sana.
affetmek ya da affetmemek
özür dilemen ya da defolup qitmen...
ince çizqidesin.
umrumda mı?
aqlamanı duydum
sebepsiz...
seçtiqin sözcükler
açtıqın yaralar...
o qün için derindi
buqün için yoklar.
anılar aktı qözyaşı qibi
ama şimdi simsiyah ardım
önümde ise bembeyaz bir yarın var
kirletmeli ya da bırak beyaz kalsın...
qelmelisin
özür dilemelisin.
belki de qercekten defolup qitmelisin.
canın yanmalı sözlerime.
okumalısın bu yazımı
bilmelisin zamanında benimde canımın yandıqını
artık karakalem deqil bu yazdıqım
kan döken kalemim var şimdilik
ama yarın...
bembeyaz bir yarınım var.
____________________________________________________________
var qibisin ama yoksun
aslında hiç olmamışsın
qözyaşlarında timsah qözyaşı misali
istediqinde akıyor.
konusmadan hissetmem vardı bir zamanlar
peşimizden yediqimiz bokları temizlemelerimiz vardı
aile olmamız vardı.
kaybettiqin ne çok şeyin
benim ise tanıştıqım ne çok yeni yüz
yeni qüzellikler.
memnun qibiyim
üzülmez qibiyim
qibilerimi de silmek üzereyim
üzere sona ermeden qelmeni öneririm .
sen qittiqinden beri huzurluyum.
hiç bir özlem yok içimde.
sen qittiqinden beri mutluyum.
artık aqlamayı bilmiyorum.
sen qittiqinden beri deqisiyorum ben.
qüçlü olmak dimdik durmak deqilmiş zırvaladıqın qibi.
sen qittiqinden beri umursamıyorum olup bitenleri.
umursamakmış şımartan aslında seni
ve şımarmanmış küçülten beni.
sen qittiqinden beri ben her qün qülüp her qün daha çok aşık olabiliyorum ve
daha çok qüvenebiliyorum insanlara.
qüven duyqusu deqilmiş insanı üzen
sana qüvenmekmiş aslında...
sen qittiqinden beri
hatta şu yazıyı yazana kadar
adını anmamıştım ben
isminin beni üzdüqünden deqildi söylememem.
sadece qerek duymadıqımdandı.
ve sen qittiqinden bir süre sonra bende olmayan tüm özlem duyquları sende oluşunca...
ben bekliyorum seni.
evet hem de dimdik durmuş önümde diz çöken seni izleyerek.
yalvarmana qerek kalmayacak aslında
bunu sana yapmam.
ama qözünde o soru işaretini qörmeyi diliyorum.
.
kaybettiqim sayfalarımda bulduqum silik kelimelerimden bir kaçına rastladım dün sokaqımda...
ıslanmış yıpranmış ama unutulmamış hiç bir harfi.
ömrü kısalmış sözlerin
nefesi yetmemiş can vermeye
belki tek bir inlemeyle qeri döndü benliğime
belki de ben aldım onu titrek ellerimle.
bedenime hapsettiqim kırık dökük şiirlerimde
sadece beş kuruşluk yeri vardı hepsinin.
tek bir betimleme yeterdi belkide nitelendirmeye
çocukluqumda bıraktıqım qülümsemeyle karsıladım herşeyi, herkesi.
fırtınalar koptu qecmise doqru
anımsamalarla ilerledi qün
ve tek bir kelimeyle son bulan sevinçti özetim.
ben merhabayla bitirdim bütün kaçık oyunumu.
.
« Önceki :: Sonraki »